UZ-34-B

URTEAN ZEHARREKO 34. DOMEKEA /B

Jesu Kristo gure Jauna, diran guztien Errege

 

HITZALDIA

 

Kristo ERREGE dinogu, senideok: esan behar dalako, ala zer adierazten dauan badakigulako eta halantxe sumatzen dogulako? Gaurko ebanjelioan, Jesusek Pilatori egiten deutson galderea bera izango litzateke: zeure buruz itauntzen deustazu hori ala nitaz besteren batek esan deutsulako?

Jesukristoren Erregetzea ospatzean, ba, erregetza horren esangureaz jabetu behar izango geuke: ze onura dakarsku Jesukristoren erregetzea dala-ta "Kristo gure errege" abesteak; edo bere omenez mezea entzuteak/ospatzeak, edo goralpenetan urtzeak? Hori ete da Jesusek eskatzen deuskuna? Jesusek, ordea, burutsu eta arduratsu gura gaitu. Goazen bere galdera horri erantzutera, Pilatoren jarrerea aztertuz eta gure ElEizearen egoereaz ere kezkaturik.

Pilato, judeguen orroen bildurrez, barrura sartzen da; hantxe, bere jauretxearen barrukaldean somatzen dau Jesusi galderak egin ahal izateko ziurtasuna. Baina argi geratuko da jauretxeak ere ez deutsola ziurtasun osoa emoten, Jesusi "Zer egin dozu" galdetzen deutso-eta. Jesusen nortasunak baino honen egitadek emoten deutsoe bildur handiagoa: honek egin daikenaren bildur da. Baina Jesusen erregetzea mundu honetakz ez dala jakitean, lasaitu egingo da eta aurrerantzean ha ez balego lez jokatuko dau.

Hauxe dala, esan geike, mundu honetako agintearen jokabidea: bost ardura deutsagu kinka larrian jarten ez dogun artean. Arduratuko da gutaz, bere aginpedea berari kendu eta geuk eskuratu gura badogu.

Holango zeozer ez ete dogu ikusi edo ikusten gure Eleizan ere, batez ere azken aldi honetako albisteetan zabalduaren arabera? Urteak joan urteak etorri, giza handikeriak eta agintaritza goseak Eleizan bertan ere habiea eginda eukala ikusi ahal izan dogu: geure izakereak —oraindino Ebanjelioratu bako izakereak— garoaz ahaltsuak, agintariak eta giza-izendunak goralpenez eta ohorez txalotzera eta euren menpe jartera. Eta eleiz-nagusiek ere handikeriaz, ohorez eta apainduriaz jantzi doguz eta jantzi dira; eta ez dira gitxi halantxe izan behar dala sinistu dabenak ere.

Hori ete da Kristo Erregeak erakutsi dauana bere bizitzaldian? Ahaltsu eta nagusiekaz batzen zan, ala txikiak, baztertuak, gaixoak, pekatariak eta ezertarako ez ziranak —emakumeak barru— bilatzen ebazan lagun lez, eta bere mahaikide egiteko? Jesusek erakusten dauan erregetzea mundu honetan ikusten ez dana da. Eta gu mundu honetara eginegiak gagozanez, jauntxokeriak eta aberaskeriak eta beste hainbat "keriak" inguratzen gaitu eta baita janzten ere.

Jesukristo Errege autortzeak, aintzaltzeak eta txalotzeak, haren jaia liturgikoki ospatzeak zeozer eskatzen deusku, ba: buru-bihotzak aldatzea. Aldakuntza hori, behar bada, ez litzateke gure indarren eta ahaleginen neurriko, askoz handiagoa baino. Baina hortxe daukagu, Ebanjelioan, Jesusen berbea, Jesusen irakatsia, Jesusen bizikerea, Jesusen gonbidapenak… Nahi dogu euren araberakoak izan, ala nahiago dogu gagozan lez geratzea eta halantxe jarraitzeko Jainkoari eskatzea? Jainkoak emon gura deuskuna bere Semeagan erakusten deusku, eta —egon ziur— hortik kanpo jaramon handirik ez deusku egingo.

Aita santuagaz batera, gura izan daigun Eleiza pobrea, pobreei begira eta harei deika eta harei zerbitzen eta Jainkoaren Barri Ona iragarten diharduan Eleizea. Bilatu daigun lehenengo gure Eleizea eta gure Parrokia ere horren espilu izan daitezala. Murgildu gaitezan horretarako Ebanjelioaren irakurketan, alkarbanatzean, otoitz eta liturgian esku hartzean, gure ziurtasunetatik urtetean, egiten jakuzan dei eta gonbidapen guztiei eskuzabalez erantzuten, ingurura —batez ere beharrizanetara— begiak, bihotza eta patrikerea ere zabaltzean… Eta Jesukristoren erregetzaldia lantzen jardungo dogu, eta berak zorionduko gaitu.

 

 

OTOITZA

Jesukristo: diran guztien Jaun eta Errege
autortzen zaitugu behin eta barriro,
gure amesak eta zaletasunak ostera
mundu honetara eginegiak dagozan artean.

Ikutu gure bihotza zeure errukiaz,
biztu gure barruan zerbitzurako adorea,
bultzatu gaizuz Jainkoaren erregetzaldiaren eraikuntzara,
baztertuaren eta gabetuaren ondoan egoten jakin daigun.

Erakarri gaizuz Ebanjeliora
hantxe aurkitu zaiguzan, irakasten eta jardunean,
eta zure inguruan eta ebanjelioaren argipean
Eleiza pobre eta pobreena eraiki daigula.

 

 

UZ-33-B

URTEAN ZEHARREKO 33. DOMEKEA /B

UZ33-B

HITZALDIA

 

Liturgia urtearen amaieretan gagoz, azken aurreko domekan; eta ez da harritzekoa geure bizitzearen azkenean jartea  eta irudi apokaliptikoak-eta erabiltea. Baina gaurko liturgiak ez deusku haragian bildurra sartu gura, azkena gogoan izanik, egunerokoa bizi izaten ikasi daigula baino.

Hebertarrek (Jainkoaren herriak), herri txikia izanik, hainbeste erasoaldi eta atsekabe jasan behar izan zitun; eta gauzak txarto doazanean jasoten dau batek burua laguntza eske, eta amesten dau Jainkoagandiko laguntzea. Txarto doazan gauzak oraindino txarrago edo okerrago ere joan daitekez. Baina euretatik ihes egiteko laguntzea ere sumatu geike.

Gauzak txarto joakezanean, hebertarren artean profetak eta gidariak sortzen ziran. Ez eutseen danek jaramon egiten; baina bai Jainkoari zintzotasunez erantzun gura eutsoenek. Honeexengan bizten zan itxaropen argia eta aurrera jarraitzeko gogoa; eta urten egiten eben arazorik eta larrienetatik ere.

Ebanjelioak profeta barri baten aurrean jarten gaitu: Nazareteko Jesus Jaunaren aurrean. Harengan sinisten dogunok aintzat hartzen doguz haren berbak. Eta gaurkoan hauxe aurkitu geike: indar erraldoi hondatzaileak (eguzkia eta iretargia) amatatuko diran argitasunean dirala; eta hareen zerbitzari diran izarrak jausi egingo dirala. Horretarako Jesusek ez dau ezelango gerrarik egingo ez guda-iskilurik (armarik) erabiliko. Hareen hondamena ikusteko ez da behar bizikeraz aldatzea besterik.

Baina bai gatx egiten jakula bizikeraz aldatzea! Lasai asko bizi gara hamarkada batzuk dirala; eralgiketa izugarrian bizi izan gara. Izadia (edo Natura) bera ere arriskuan jarteraino; hainbeste zoritxar sortuazo dau gure bizikereak gure inguruan (guduak, gosea, atzerriratzeak, errefuxiatuak, jasanezineko hondakin guneak eta abar eta abar). Eta eralgiketea murriztu egin behar dogula dinoskuenean, ez dogu sinisten (ez dogu onartu gura) hondamendira goazanik…

Aspalditik jasaten dogu krisia. Aspalditik entzuten dogu herrialde garatuek kontsumitzen dogun beste danok kontsumituko bagendu urte gitxiz iraungo geukela. Zenbat bider entzun dogun lurra berotzen dihardugula eta han-hor-hemen sortzen diran hondamenak geure burugabekeriaren ondorio dirala… Baina entzungor egiten deutsegu.

Jainkoagazko hartu-emon zintzoak gura doguzanok ostera Jesusi begira jarri, haren berbak eta bizikerea aintzat hartu eta geure bizikerea aldatu egin behar izango geuke. Aldakuntza honek gugan itxaropena biztuko leuke eta ebanjelioa pozez beterik bizi izango geuke eta zabaldu.

Bat egingo geuke gure ondoan eta urrutiago ere txarto bizi diranekaz, ate-joka jatorkuzanekaz. Gure eralgiketea (edo kontsumoa) murriztu egingo geuke, eta, gainezka daukaguna, beste batzukaz partekatu. Hondakinak eurak ere murriztu egingo geukez eta birziklatzera eroan, eta Izadia errespetu handiagoz erabiliko geuke.

Eta geuk ikusiko geukez eguzki-ilargiak amatatzen, izarrak jausten eta hodeietan gizaki irribarretsua etorten.

Ez deiogun, ba, begiratu beste batzuk egiten daben ala ez; begiratu deiogun, ostera,  Jainkoari zintzotasunez erantzuteari, eta Jesusen esanak ez deusku huts egingo.

 

OTOITZA

Kexati hutsak gara, Jesus,
eta halan, kexati, jasoten dogu gure ahotsa,
gure inguruko zuzengabekeria inori leporatuz
eta bakotxak daukagun errua ukatuz.

Oihuka daukagu Izadia minetan,
ate-joka daukaguz errefuxiatuak eta iheslariak,
laguntza eske daukaguz hainbeste behartsu
eta duintasun bila txarto erabili ez gitxi.

Emoiguzu, Jauna, ebanjelioaganako zaletasuna
bertan aurkitu zaiguzan lagun
eta zeugan aurkitu daigun une guztietan
Jainkoari zintzotasunez erantzuteko indarra.

 

 

UZ-32-B

URTEAN ZEHARREKO 32. DOMEKEA /B

UZ32-B

HITZALDIA

 

Zenbat gauza ikasi geikezan Jerusalemera bidean! Hau da: Jesusi jarraitzen badeutsagu, Jainkoagazko hartu-emonetan jarriko gaitu; aurkitzen doguzan zuzengabekeriak salatzen, eta pobreziaren eta ustea Jainkoagan baino jarten ez dabenak goraltzen… Hauxe da, ba, Jesusek gaur aurkeztu gura deuskuna. Eskuzabaltasunez hurreratu gaitezan beragana.

Lehenengo irakurgaiak prestatu gaitu ebanjelioari harrerea egiteko. Han emakume alargun pobre bat aurkeztu jaku: bere bizia baino handiagotzat eukan Jainkoaren gizonarena, eta orduan eukan guztia jarten dau haren esku. Ez da gelditzen sari barik!

Eta bardin antzeko egoerea da Jesusek ebanjelioan goraltzen dauan andra zahartxoaren jokabidea: bere ondasun apurrak Jaunaren tenpluan eralgiten dauz. Jesusek ez deutso ez-ikusi egiten keinu horri: ikasleak bere ingurura batzen dauz eta haren irakatsia emoten deutse. Zergaitik, baina? Bere ikasleak eurak ere jokabide horretatik urrun dagozelako. Eta ez da ezinezko jokabidea. Bai, ordea, txikiena, apalena, uste osoa Jainkoagan jarrita dabenena. Hauxe bai ederra!

Eleizgizonak izan arren, Jainkoaren Legea irakasten diharduen arren, eleizkizun guztietan dagozan arren…, zahar, maisu, legelari eta farisear hareik izen handiaren, ondasunen eta txaloen egarri dira. Ingurukoen ahotan egon gura dabe. Jesusek hori salatu egiten dau eta gaitzetsi; eta kontu egin daiela eskatzen deutse ikasleei. Jesusek honeentzat ez dau holangorik gura; eta bai andratxo haren jokabidea. Baina ulertuko eta eurenduko ete dabe? Gatx!

Honen aurrean, senideok, izan daigun gogoan, zeharka baino ez bada ere, Hebertarrei egindako gutunean Jesusen abadetzaz irakasten jakuna: bere bizia egin dau Jesusek Jainkoarentzat opari. Hauxe da, ba, bidea.

Gure egoerea kontuan izanik, ba, senideok, zeren bila jo behar dogu? Izen handia, errespetagarria, ondasunak, ahalmena eta agintea, eta jendearen ahotan erabilia izatea bilatu behar dogu, ala Jesusen irakatsietan ibiltea?

Jesusek ez dau bere aintza bilatzen, Jainkoarena baino. Eta honexek daroa bere burua besteen onerako eskeintzera, txikien keinuak goraltzera, nagusien eta ahaltsuen gehiegikeriak salatzera, eta Jainkoaren erreinua iragartera: harek alkarrentzat gura gaitu guztiok.

Horretaraxe eroan behar gaitue otoitzak, elizkizunek eta sinismena ospatzeak; ez Jainkoa patrikeran sartu dogula eta emongo deuskula eskatu deutsaguna uste izatera, bere esanetara jarriz, erreinua eraikitzen dogula uste izatera baino: gehiegikeriak salatuz eta txiki eta alboratuak goralduz eta erdiratuz.

Bai, senideok: Jesusek orduan bere ikasleei lez gaur geuri ere egiten deusku dei bere ingurura, ebanjelioa eskuetan hartzera, haren zirrara sentitzera, erreinuko keinuak geure inguruan ere aurkitzera eta goraltzera (zenbatek diharduen on egiten! Txalotzen doguz?), eta gehiegikeriak salatzera (zenbat aurkitu geikezan, edo egin ere: salatzen doguz, ala, bildurrez, txalotu ere egiten doguz?), horrela Erreinuaren eraikitzaile izanik.

Gaurko Eleizea behar dogu eraiki: ez agintean eta izen handian jendetzaren txaloak hartzen dauzana, txikien keinuak goraltzen dauzana baino; txikiei eta baztertuei Eukaristiaren otordu ederrera deitzen deutsena, eta Jesusen irakatsietan argitzen dauzana; eleizkizun hutsetan eta hotzetan geratzen ez dana; ebanjelioaren poza zabaltzeko gauza dana…

Eta geuk eraiki behar dogu, eta eraiki geike holango eleizea gaur eta hemen, keinu txikiez baina Jainkoaganako uste handiaz. Ebanjelioko andratxoa hartu daigun eredu eta ikur.

 

 

OTOITZA

Mundu honetara eginegiak gagozanok

handikeriak amesten doguz, Jauna,

eta txiki eta behartsuengandik

iheska ibilten gara, bildurrez.

 

Zu ostera, Jauna, hareen lagun egiten zara;

eta jokabide horrek berez

salatzen dau gure handigurea.

 

Emoiguzu Barri Onaren egarri izatea:

emoiguzu Barri Ona eskuetan hartzea;

emoiguzu zure irakatsietan murgiltzea

eta bihozbarritzeko grazia:

 

txikiak izan daiguzan maiteen

eta jardun daigun nagusikeriak salatzen.