0202 Jaunaren Aurkezpena

Jesus Umearen aurkezpena

02/02 (Kandelario)

HITZALDIA

 

Senideok: gauza asko desitxuratu doguz, zoritxarrez, gure historian zehar, eta gehienetan inori leporatu deutsagu errua, erruduna aurkitzeak ezertatik askatuko baginduz lez.

Baina abadeak errudundu arren, edo gotzainak edo aita santua, edo lehengo aldiak eta euki doguzan edo daukaguzan agintariak edo gurasoak… errudundu arren, ez geuke geure burua zuritzea baino besterik lortuko. Eta? Berreskuratu dogu jainkozaletasuna? Gainditu dogu krisia? Lortu dogu Bakea? Parkatu deutsagu alkarri? Aldendu dira gure arteko behartsu guztiak? Errespetatzen eta maitatzen dogu alkar…? Ala orain beste errudun batzuk bilatzen hasi behar dogu, gure artean oraindino agertzen diran txarkeriok, zuzengabekeriok eta gehiegikeriok inoren erru izan daitezan? Hori ete da gure bizikerea egiteko eta garatzeko erea: gure inguruan agertzen diran ilunpeak inori leporatzen jardutea? Gaurko liturgiak besterik irakatsi nahi deusku horraitino…

Ez da egia Jainkoak bertan behera lagata gaukazana. Geure ondo-ondoan dogu, eta bere indar Espirituaz bultzatzen gaitu; bere argitasunaz argitu gura dauz gure ilunpe guztiak… Baina, senideok: ze jaramon egiten deutsagu Jainkoari? Geure atseginkerien menpe, ez ete deutsegu beste jauntxo batzuri jaramon egiten?

Lehenengo irakurgaian, liturgiak Jainkoaren jokabidea eta gugandiko hurtasuna erakusten izan badeusku, ebanjelioan aurkitzen dogun mezua izugarria izan daiteke… edo itxaropengarria eta pozgarria… nagusiontzat!

Bai, senideok! Gure gizarte eta kultura honek nagusi, behartsu eta gaisoak-eta, ezertarako ez dirala uste izan arren, gaurko liturgiak eurengan jarten dau itxaropen-iturria. Bai, senideok: kontsumo kultura hondatzaile honek baztertzen gaituan zahar eta sinistunok argitasuna emon geikeo gure inguruari, Espirituaren sua biztu geike bere altzoan, Jainko poz-emoile eta salbatzailearen barri emon geikeo…

Horren ezaugarri dira Lukasek bere ebanjelioan jarten deuskuzan Simeon eta Ana atso-agureak; eta semea izan dauan birjinea eta bere ezkon-laguna, umea, legearen arabera jauretxean aurkezterakoan… Euren itxaropena Jainkoa da! Ez dabe ezer itxaroten beste erakundeetatik; Jainkoagandik itxaroten dabe euren zoriona eta salbamena. Eta itxarote horrek tente (zutunik) iraunazoko deutse, nekatu barik, aspertu barik, itxaropena euren inguruan zabaltze ahaleginetan… Eta ikusi egingo dabe! Zahartzarora bada ere, ikusi egingo dabe Jainkoaren erantzuna, hainbeste gizalditan zehar itxarondakoa… Eta ume batengan ikusiko dabe!

Ez da erreza izango salbamen ibilbidea; ez da larrosaz jositako ohea izango… "Ezpata batek alderik alde zulatuko deutsu arimea"…; "eztabaidea sortzen dauan ezaugarri izango da umea…"; baina beragan emoten deusku Jainkoak salbamena, krisi guztien gainetik, gure arteko gorroto eta zuzengabekeria guztien gainetik, eta heriotzearen beraren gainetik dagoan salbamena.

Aukeratzea dagokigu, senideok: krisiak jota dagoan gizarte kontsumitzaile eta hondatzaile honen haritik errudunak bilatzen jarraitu geike, eta horren ondorioak jasaten; edo Jainkoagan jarri geike gure itxaropena, eta Jesusek dakarskun argia, eta emoten deuskun Espirituaren sua zabaldu geikez gure inguruan, badagoala itxaropenik aldarrikatuz eta bide horretan eginez lan, Jainkoak bere errukian, bere Semeagaz batera, bere altzoan hartu gaizan artean. Hauxe da ikustea!

 

 

Gabonaldia: 01/06_Epifania

EPIFANIA edo ERREGEN

01/06

HOMILIA

      «Jagi zaitez eta argitu, Jerusalen, badator zure argia; zure gainean ageri da Jaunaren aintza... Hori ikustean, gainezka poztuko zara; harritu eta zabaldu egingo jatzu bihotza»...

     Holango berbak entzutean, senideok, zer somatzen (edo sentitzen) dogu barruan?

     Ames-gaua izan dogu igarotakoa. Esnatzean (itzartzean, akordatean) erregaloak ikustean, arazo eta atsekabe guztiak aldendu dirala aurkitu ete dogu? Argi dago ezetz! Honen aurrean, batzuen aukerea "dana guzurra!" —esatea da; beste batzuk, horraitino, "bai, baina polita da; egun bat baino ez bada ere, aprobetxatu daigun" —esango dabe; eta urtero ahaleginduko dira amets eta negozio gaua barriztatzen.

     Hori aurrean, hartu daiguzan gogoan san Paulok esandako berbok: «Entzun dozue, Jainkoaren grazia zuen artean zabaltzeko eginkizuna emon jatala...» Jainkoaren grazia, ba, senideok, profeteak iragarritako argia, eta handik zabaltzen dan poztasuna, ez dira bat-batekoak eta kito; landu beharreko eginkizuna da; gaueko ilunpeetatik egunsentia sortzen dan antzera, astiro, ia igarri ere egin barik datorren antzera... Badakigu gero eguzkiak oso-osoan argituko gaituana, laino baltzen batzuk estaltzen ez bagaitue... Zergaitik ez doguz, ba, berbok itxaropen bardinaz hartuko, eta, san Pauloren antzera, bere esanetara jarriko? Geuk hartu behar dogu Jainkoaren grazia zabaltzeko eginkizuna. Neketsua da, oztopo handiak aurkitzen dauz; baina ez da amets hutsa, Jainkoak bere Semearen oinordekide egin gaitulako. Aintzat hartu geike edo guzurtzat jo...

     Goazen ebanjeliora, senideok, hori ulertzeko. Oinordekidetasun hori ez jaku emoten odolez: ez doa berez gurasoengandik seme-alabengana; ez jaku emoten ez eta ezaugarri hutsez ere: bateatu dogu umea, edo ezkondu da elizaz, edo lur-emon aurretxoan hildakoa elizara eroan dogu, edo emon deutsaguz elizakoak hil aurretxoan, eta kito. Ez senideok: oinordetza ez da magia hutsa (aztikeria), sinismenaren erantzuna baino. Elizkizunen ilunpetan egozan Jerusalengo Abade Nagusiak eta Idazlariak eta herri osoa, eta itxaroten eben Kristoaren jaiotzearen barriak dardaratan jarri ebazan.

     Magoek, ostera, bilatzen eta arakatzen eta aztertzen diharduelako, zeozer aurkitzen dabe; ez dauke dana argi, baina bidean jarten dira euren ziurtasunak eta erosotasunak alde batera itzita. Eta arrisku artean abiatzen dira; luzea da bidea, galdetu egin behar dabe, ilunpeak ere aurkituko dabez, eta inoiz guzur artean egin behar izango dabe aurrera. Baina Jainkoak ez dauz bertan behera itziko. Eta euren amets eder guztiak eta zalantzatan jarritako guztia Ume Jainkoaren oinetan ipini ahal izango dabe. Haxe erregalua!

     Hortxe dago batzuen eta besteen arteko aldea, senideok: batzuk dana guzurtzat joko dabe, eta eurenean eta besteak salatzen ekingo deutsoe. Beste batzuentzat, guzurra izan arren, polita ere badala-ta, negoziorako unea izan daitekela-ta, etekin arrazoi izango da... Baina badagoz Jainkoaren aztarnak bilatzen dabezanak ere, eta euren ziurtasun guztiak eta erosotasunak eta ondasun guztiak jokoan jarteko gertu dagozanak; bilakatze horren helburua ez dalako amets-gautxo bat, edo ondasun ugariago pilatzea, Jainkoa bera gurtzea eta haren argitasunean bizi izatea baino.

     Honek emoten dauan poza, senideok, ez da bakotxak bere barruan gorde ahal izateko modukoa; gainez egiten dau, eta erakutsietan, erregaloetan gauzatuko da; autormen egitean. Bere bideak bilatuko eta aurkituko dauz; eta beste bide batetik joan ziran euren lurraldera, barri on honen zabaltzaile eta autorle bihurtuz.

     Geuri eskeintzen jakun barri on da, senideok. Guzurtzat edo amets polit izan balitz lez itziko ete dogu?

 

(EDO…)

 

JAUNAREN AGERKUNDEA (ERREGEN)

 

HOMILIA

 

«Jagi zaitez eta argitu, Jerusalen, badator zure argia; zure gainean ageri da Jaunaren aintza... Hori ikustean, gainezka poztuko zara; harritu eta zabaldu egingo jatzu bihotza»...

Holango berbak entzutean, senideok, zer somatzen (edo sentitzen) dogu barruan?

Ames-gaua izan dogu igarotakoa. Esnatzean (itzartzean, akordatean) erregaloak ikustean, arazo eta atsekabe guztiak aldendu dirala aurkitu ete dogu? Argi dago ezetz! Honen aurrean, batzuen aukerea "dana guzurra!" —esatea da; beste batzuk, horraitino, "bai, baina polita da; egun bat baino ez bada ere, aprobetxatu daigun" —esango dabe; eta urtero ahaleginduko dira amets eta negozio gaua barriztatzen.

Hori aurrean, hartu daiguzan gogoan san Paulok esandako berbok: «Entzun dozue, Jainkoaren grazia zuen artean zabaltzeko eginkizuna emon jatala...» Jainkoaren grazia, ba, senideok, profeteak iragarritako argia, eta handik zabaltzen dan poztasuna, ez dira bat-batekoak eta kito; landu beharreko eginkizuna da; gaueko ilunpeetatik egunsentia sortzen dan antzera, astiro, ia igarri ere egin barik datorren antzera... Badakigu gero eguzkiak oso-osoan argituko gaituana, laino baltzen batzuk estaltzen ez bagaitue... Zergaitik ez doguz, ba, berbok itxaropen bardinaz hartuko, eta, san Pauloren antzera, bere esanetara jarriko? Geuk hartu behar dogu Jainkoaren grazia zabaltzeko eginkizuna. Neketsua da, oztopo handiak aurkitzen dauz; baina ez da amets hutsa, Jainkoak bere Semearen oinordekide egin gaitulako. Aintzat hartu geike edo guzurtzat jo...

Goazen ebanjeliora, senideok, hori ulertzeko. Oinordekidetasun hori ez jaku emoten odolez: ez doa berez gurasoengandik seme-alabengana; ez jaku emoten ez eta ezaugarri hutsez ere: bateatu dogu umea, edo ezkondu da elizaz, edo lur-emon aurretxoan hildakoa elizara eroan dogu, edo emon deutsoguz elizakoak hil aurretxoan, eta kito. Ez senideok: oinordetza ez da magia hutsa (aztikeria), sinismenaren erantzuna baino. Eleizkizunen ilunpetan egozan Jerusalengo Abade Nagusiak eta Idazlariak eta herri osoa, eta itxaroten eben Kristoaren jaiotzearen barriak dardaratan jarri ebazan.

Magoek, ostera, bilatzen eta arakatzen eta aztertzen diharduelako, zeozer aurkitzen dabe; ez dauke dana argi, baina bidean jarten dira euren ziurtasunak eta erosotasunak alde batera itzita. Eta arrisku artean abiatzen dira; luzea da bidea, galdetu egin behar dabe, ilunpeak ere aurkituko dabez, eta inoiz guzur artean egin behar izango dabe aurrera. Baina Jainkoak ez dauz bertan behera itziko. Eta euren amets eder guztiak eta zalantzatan jarritako guztia Ume Jainkoaren oinetan ipini ahal izango dabe. Haxe rerregalua!

Hortxe dago batzuen eta besteen arteko aldea, senideok: batzuk dana guzurtzat joko dabe, eta eurenean eta besteak salatzen ekingo deutsoe. Beste batzuentzat, guzurra izan arren, polita ere badala-ta, negoziorako unea izan daitekela-ta, etekin arrazoi izango da... Baina badagoz Jainkoaren aztarnak bilatzen dabezenak ere, eta euren ziurtasun guztiak eta erosotasunak eta ondasun guztiak jokoan jarteko gertu dagozanak; bilakatze horren helburua ez dalako amets-gautxo bat, edo ondasun ugariago pilatzea, Jainkoa bera gurtzea eta haren argitasunean bizi izatea baino.

Honek emoten dauan poza, senideok, ez da bakotxak bere barruan gorde ahal izateko modukoa; gainez egiten dau, eta erakutsietan, erregaloetan gauzatuko da; autormen egitean. Bere bideak bilatuko eta aurkituko dauz; eta beste bide batetik joan ziran euren lurraldera, barri on honen zabaltzaile eta autorle bihurtuz.

Geuri eskeintzen jakun barri on da, senideok. Guzurtzat edo amets polit izan balitz lez itziko ete dogu?

 

 

Gabonaldia: 2. Domekea

GABON OSTEKO 2. DOMEKEA

Hitzaldia

Senideok: Gabon giroan baino hobeto ez dogu inoiz somauko Jainkoaren seme-alaba garala, harek maite-maite gaitula, eta harengan gure uste on osoa eta itxaropena jarriz, zoriontsu izan geintekezala. Zer besterik aurkitzen dogu Jesusengan? Zer besterik aurkitzen dogu haren guraso Jose eta Mariagan? Zer besterik aurkitzen dogu Joan Bateatzaileagan, eta hain alaitsu eta adore emoile hitz egin deuskun Paulo Apostoluagan?

Bagina gauza Jainkoak deuskun  maitasunean murgiltzeko… Orduan bai geuretuko geukezala Joanen ebanjelioaren sarreran esaten jakuna, eta Paulok bere gutunean iragarri deuskuna. Orduan bai Jainkoari ez geuskiola ezer eskatuko, gure barruan ezarri dauan bere Jakituria bilatuko baino. Eta orduan bai, argitasunean bizi izango ginatekela, eta, haren zoria, geure inguruan zabalduko geukela.

Zer behar ete dogu horretarako, senideok? Argi esan deusku ebanjelioak: sinistea! Jainkoak bialdu deuskun bere Semeari harrerea egitea, ateak zabaltzea, haren besarkada maitalea hartzea…

Ez daigun uste izan hori irabazi egin behar dogunik. Jainkoak emon egiten deusku, maite gaitulako; eskatu aurretik emon ere… Geure barruan bilatzea baino ez daukagu; bidera urtengo leuskigu bila hasi ezkero.

Ez gaitezan, ba, okerreko bideetan ibili. Ez daigun uste izan merituak egin behar doguzala, eta hori gatxa dala. Sinistu daigun Nazareteko Jesusengan. Eta onartu ta autortu daigun —Paulok egiten dauan lez— Jainkoak ondasunez bete gaitula bere Semeagan.

Bilatu daiguzan ondasunok geure barruan, otoitz-giroan, senideenganako eskuzabaltasunean, eta esker onean. Laster baten hasiko litzateke lanean gugan Jainkoaren Jakituria; eroango gindukez ezelango bildur eta konplexu barik senideengana, harei harrera on egitera, parkamena bideratzera, bakearen alde lan egitera, eta jasan beharrekoak jasatera, eroapenez, gogo onez.

Bai, senideok: izurrite honen eraginez, hainbeste dagoz sufritzen; familia osoak, emakumeak, erbestetik etorriak… danentzat izan gaitezan argi eta itxaropen, Jainkoak egin deuskun erregaluari ateak zabalduz eta bere eskutik.