34 Urtean Zehar /A

URTEAN ZEHARREKO XXXIV. DOMEKEA /A

 

HITZALDIA

 

Senideok: aurreko domekako talentoen paraboleaz zera ikasi gendun: Jainkoagan uste on osoa izan behar dogula; harengango uste on hori galtzeak bildurrera garoazala, eta bildurrak eten egiten gaitula, lehertu, geldian itxi. Ezin geintekez, ba, egonean egon, ezer egin barik, Jaunak, etortean, gure irabaziak hartu ahal izan daizan. Harek ez dau berea huts-hutsean gura; emon deuskunak, lanean jarrita, irabaziak emon behar dauz.

Gaurko liturgiak hainbeste ate zabaltzen deuskuz gure ekintza eta lana sustatzeko. Lehenengo ta behin, profetearen ahotsak zera esan deusku: Nik neuk larratuko ditut ardiak…

Dei zorrotza izan eben orduko agintariek profetearen ahotik: herritarrak ez ebezala behar zan lez zaintzen, aurpegiratzen eutsen-eta. Eta honek guri, eleiz arduradunoi, pentsatu-azo, hausnartu-azo egin behar deusku.

Irudi ederra darabil profeteak Jainkoak bere herria zelan zaintzen dauan adierazoteko; artzain on lez: galduak bilatzen dauz, zaurituak osatzen, eder-gizenak zaintzen… Zelango arduratasunaz! Eta hauxe da bere Seme Jesusengan erakutsi deuskuna. Ez da berba hutsa; berba egia bihurtua da!

Eta hauxe izango da Jesusek bere ikasleei eskatuko deutsena, Mateoren ebanjelioan irudi bildurgarriak erabiliz, euren geldokeriatik atarateko-edo… Zer itxaroten dau Jesusek gugandik, bere ikasleongandik? Berak izan eban besteen ardurea izan daigula, batez ere behartsuenena.

Baina bildur gara. Batzuren antzera uste dogu: etorkinek jan egiten deuskuezala gure onurak, murriztu egingo deuskuezala gure ondo egotea, edo gure seme-alaben lan-postuak edo…, eta esaten ez dogun arren, isilik gagozan arren… eta ez gara gauza besterik egiteko, bildurrak jota.

Parrokietan euretan ere horixe sentitzen dogu. Aurreko domekan ikusten gendun zein motelak eta bildurtiak garan, gure ondasunak, Gotzaitegiaren bidez, parrokia pobreagoekaz banantzeko orduan.

Eta, zer esan, Eleizearen egoera honetan, gure Eleizea ebanjelioratzeko otoitz eta hausnarketa taldetxoetan esku hartzera deituak eta gonbidatuak izan garanean? Nahiago dogula lan hori beste batzuk egitea, gu zaharregiak edo ezjakinegiak garala-ta, edo beste atxakia bat jarriz.

Jesusek Jerusalengo Jauretxean soka-zigorra erabili eban; oraingoan amaierako saria edo zigorra agintzen deuskuz… Zeri oratuko deutsagu?

Ba, senideok, hortxe daukaguz alde batetik gure eleiz alkarteak zaharkituta, motelduta, bizitasunik barik, arnasa eske. Eta hortxe daukaguz elizatik urrunduak ere, edo familia apurtuak, edo euren etxetik kanporatuak, edo langabetuak, edo etorkinak, edo gizarte honetan lekurik aurkitzen ez dabenak…

Danetaz arduratu behar ete dogu, ba? Ba, bai, senideok! Eleiz alkarte bizi, pozgarri, adore-emoile eta harrera oneko izanik. Horixe bilatu behar dogu. Eta horretarako otoitz egin behar dogu, alkartu egin behar dogu, gure ahotsa entzunazo behar dogu, eta etorri leikiguzan aldakuntzak-eta onartu behar izango geukez.

Senideok, ba, itxaropenez begiratu deiogun gure etorkizunari, gure uste on osoa Jaunagan jarriz eta otoitza eta Jainkoaren berbea (ebanjelioa) gure bizitzearen erdi-erdian jarriz. Jainko artzain onagaz batera larratzen doguz bere ardiak.

 

 

33 Urtean Zehar /A

URTEAN ZEHARREKO XXXIII. DOMEKEA /A

Pobreziaren aurkako eguna

 

HITZALDIA

 

Senideok: Frantzisko aita santuak pobreen aurrean jarten gaitu egun honetan, eta eurei begira eta zabalik jarten bagara, eurek ebanjelizatuko gaituela dinosku. Ba dago, ba, indarrik pobreengan; eta indar horrek —izan daigun gogoan!— gu Ebanjeliora eroan geinkez.

Ez da harritzekoa? Geu, herrialde garatuetakook, aberastasunean eta jakintzan bizi garanok uste dogu garala jaun eta jabe, eta pobreengandik ez daukagula ezer hartzekorik… Ez, gero?

Aberaskeriak eta ondasunak bidegabekeriaz erabilteak alkarrengandik aldendu egin gaitu, alkarren inbiriaz eta bildurrez biziazoten gaitu eta, batez ere, ez-ezagunaren bildurrez… Zoriontsu bizi izatea da hori? Jesusi emon deutsagun berbea betetea da hori? Jainkoa maitatzea da hori?

Ikasi daigun Lehenengo Irakurgaiak goraldu dauan etxeko andreagandik: harek ez dauka ezer beretzat; senarrarentzat, seme-alabentzat, bestentzat egiten dau lan, eta hareen bizitzea zoriontsu egiten dau. Eta halantxe da bera zoriontsu. Eta goraldua da.

Guk, bakotxak bere burua zaintzen edo ontzen dihardugu, eta alkarrengandik gero eta urrunduago gagozala ikusten dogu. Eta askok eta askok holantxe izan behar dauala uste dau.

Inork irakatsi beharrik ez daukagula entzun deutsagu apostoluari. Eta egia da: egoereak berak dinosku ez gabizala bide onean zehar; hobe litzatekela —ameskeria! askorentzat— besteen arduraz bizi izatea. Eta ba dago nortaz arduratu: pobreak ez dagoz hain urrun; ez dira hain ezezagunak; ez dira hain ikus-ezinak… Geure artean dagoz, aurpegia eta izena dauke, eta… Jainkoa maitatzeko bide (bakarra?) dogula esan geike. Jainkoa maite dogula esatea berba hutsa izan daitela gura ez badogu, behintzat!

Adi, prest eta erne egoteko deia entzun dogu gaurko Liturgian. Eta Frantzisko aita santuak bide bat emon deusku. Bakotxak trebezia batzuk hartu doguz, Ebanjelioan argi geratu dan lez. Ez daigun kexati esan besteek gehiago hartu dabela, eta eurek egin behar dabela, guk ezin dogula-eta. Itxartu gaitezan gure lo-zorrotik; jabetu gaitezan geure ondasunez, eta bilatu daigun hareik lanean jartea; bakotxak bere trebeziaren arabera, ez danok gauza bera egin behar dogula uste izanik.

Begitu daigun ea inguruan pobrerik edo pobreturik ezagutzen dogun, eta zelan helduazo geikeon gure laguntzea. Gaixo edo bakardadean dagoan batengana hurreratu geintekez; eskaleren bat geureganatu geike; familia behartsuren bati luzatu geikeo gure zelan-halango laguntzea… Begiak eta bihotza zabaldu ezkero, laster aurkituko geuke bidea, hasiera baten gatx egiten bada ere, eta Ebanjeliotik eta autortzen dogunetik hurrago ikusiko geuke geure burua.

Horrela, hau ez litzateke egun bateko loretxoa izango; hau geure bizitzako jarrera eta jokabide bihurtuko litzateke, eta gizarte zuzenagoa lortzeko urrats ez txikia emongo geuke. Itzi deiegun, ba, pobreei ebanjelizatu gaiezan. Eta eskertu deiegun.

 

 

OTOITZA

Gure inguruan pobreak badagoz
ez da izango Jainkoak holan nahi daualako
geu garalako baino harroegiak, geurekoiegiak,
eta geureaz gain, besteena ere geuretu gura dogulako.

Emakumearen lana aintzat hartzera
eta haren duintasuna autortzera ere
eroan gaitu gaurko Liturgiak,
eta gure trebetasunak lanean jartera bultzatu.

Emoiguzu, Jauna, apaltasun benetakoa
geure buruak eta besteak ere,
euren izantasunean aintzat hartuz,
gabezia guztiak eta guztienak gainditu ahal izateko.

 

 

 

32_ Urtean Zehar /A

URTEAN ZEHARREKO XXXII. DOMEKEA /A

 

HITZALDIA

 

Senideok: handia da sinisteko daukagun zoria. Sinismena ezin geike sastarretara bota, zakar-ontzira, satsetara… Eta horixe gagoz egiten elikatzen eta zaintzen ez badogu. Sinistuntzat daukagu geure burua; ez dogu hori zalantzatan jarten. Baina, gaurko irakurgaiak entzunda, gure sinismena Jesusen jarraitzaileena dala esan geike, ala geuk gura doguna dala, eta geuk emoten deutsagula sinismen tituloa geure buruari?

Benetako sinistunak Jainkoaren poza hartzen dau, eta zabaltzen bere ingurura. Begira Jesusi: behartsuengana hurreratzen da eta Jainkoaren erreinuaren barri emoten deutse: maite dauzala, errukia deutsela, eurekaz eta euren zaintzaile lez dagoala, eta inoiz ez dauzala bere eskutik izten.

Jainkoa ez da, ba, asko errezatzen dabenena, bizitzea haren jakituriaz argitzen eta gidatzen dabenena baino. Ingurura egokituta dagoanak baztertu egin dau Jainkoaren argitasuna; kontsumoa aukeratu dau bere bizitzarako, eta besteen gainetik egotea edo besteek baino ahalmen handiagoa eukitea.

Sarritan jokatu izan dogu horrela geure burua kristautzat daukagunok, ebanjelioaren argipean barik geure usteetan eta inguruko mundu-jakiturian oinarriturik. Holan, Jainkoaren maitasuna eta errukia baino haren zigorra iragarri dogu sarriago, gure arerioak menpean hartzeko gurariz-edo.

Eta geure debozino-egintzetan uste handiagoa izanez, ziurtzat emon dogu gure zeruratzea eta besteen infernuratzea, eskapularioa daroagulako, edo hilaren lehenengo 9 barikuak eginda genduzalako, edo… Baina gaur egun zelan aurkitzen gara? Horretaz ez da berbarik ere egiten; autortza bera ere bazterreratuta daukagu, eta ikusiko genduzala uste ere izango ez genduzan gauzak ikusten doguz, eta galduta gagoz gure ohiturei gogor eta gogor eusten…

Ohiturei, geure usteei, ala Ebanjelioari eutsi behar deutsogu, ba, senideok? Ebanjelioak zuhurrak gura gaitu, inguruari begiratzen eta zerbitzen dakienak, hari Jainkoaren errukia eta argitasuna iragarten deutsoenak… Eta horretarako barru-bizitza behar da, Jesusegaz bat eginda bizi izatea behar da, ebanjelioan oinarritua eta aditua izan behar da…, bakotxak bere aldetik otoitz egitea edo mezatxoa entzun eta inori kalterik ez egitea baino zeozer gehiago behar da…

Eta holangorik ez dogu entzun ere gura, beste era batera eratuta daukagulako gure bizikerea, eta ez dogu aldatu gura gatxegi egiten jakulako.

Baina holan gure kurtzuloak ez daroa oriorik. Amatatzen joakuz. Konturatzen gara inorentzat ez garala argi… Baina hantxe jarraitzen dogu.

Ez, senideok! Jesusek ez gaitu gogoge eta etsituak gura, adoretsu eta bizi-emoile baino. Horretarako, norbere debozinoari baino alkartean egoteari emon behar jako garrantzi handiagoa, eta alkartean egotea bilatu behar da, alkarregaz otoitz egitea eta ebanjelioa alkarregaz entzutea eta alkarbanatzea, inguruko arazoak gogoan hartuz. Hantxe iragarri behar dogu gure alkartasuna sufritzen dagozan guztiekaz.

Ez gaitu, ba, hildakoen zoriak kezkatu behar, Jainkoaren esku dagozalako. Eta ez gaitu kezkatuko uste on osoa Jainkoagan jarrita badaukagu. Gure otoitzean gogoan izango doguz, eta hareen zoria Jainkoari eskertuko.

 

OTOITZA

Geuk lez uste ez dauana
edo geu lez bizi ez dana
zorotzat joten dogu eta baztertzen,
kontuan hartu barik, sarritan,
geu garala besteok baino zoroagoak.

Sinistunak garala autortzen dogu
baina, badaezpadakeriaz jokatuz,
ez dogu gure sinismen hori
bizitzarako jakituria bihurtu.

Bilatu daigula, Jauna, zugaz egotea,
zure berbak gure bizitzan haragitzea
eta, inguruko arazo guztiez arduraturik,
danak zeure jakituriaz argitzea eta maitatzea.